
11-latka na środku oceanu. Miała zniknąć jak reszta | 398.
Montag, 3. November 2025 · 38 min
Kapitelklicken springt direkt hin
Shownotes
Płatna współpraca z Body Chief. Skorzystaj z mojego kodu promocyjnego Kryminatorium20 i zamów swoją dietę 20% taniej! ▶️ bodychief.pl/ (bodychief.pl)
OPIS SPRAWY Z ODCINKA: W listopadzie 1961 roku pięcioosobowa rodzina Duperrault z Wisconsin wybrała się w rejs statkiem Bluebelle na Bahamy. Kapitanem był doświadczony marynarz Julian Harvey. Na pokładzie obecna była również jego żona – Mary. Kilka dni po wypłynięciu załoga innego frachtowca natknęła się na przerażonego Harveya płynącego łodzią ratunkową. Twierdził, że doszło do tragedii. Porywisty wiatr i pożar doprowadziły do zatopienia statku. Powiedział, że tylko jemu udało się przeżyć. Jednak kilka dni później okazało się, że to nieprawda…
Transkriptvom Podcast bereitgestellt · Zeitmarken springen hin
Powoli zbliżamy się do końca roku. Jestem ciekawy czy macie już swoje postanowienia noworoczne? Mam nadzieję, że oprócz planu słuchania większej liczby podcastów, pojawi się tam też coś o lepszej formie fizycznej i zdrowym odżywianiu, a w tym akurat może nam pomóc. Dzisiejszy partner odcinka fragment sponsorowany przez body cheeseve. Ja też mam już swoje cele na nowy rok, chcę więcej się ruszać i regularnie trenować.
Ale mam taki zwyczaj, że nie czekam z tym do 1 stycznia, tylko zaczynam wcześniej i wam też to polecam. W body chief możecie zamówić dietę pudełkową, dopasowaną do siebie. Wybieracie ulubione posiłki i odpowiednią kaloryczność, chcesz przybrać na masie? Wybierz opcję sport. Chcesz utrzymać wagę albo zrzucić parę kilogramów? Dietę dostosowaną do takich potrzeb też da się łatwo ustawić.
Szczerze polecam, bo wybór dań jest naprawdę duży. Na pewno znajdziecie coś dla siebie, a oprócz smacznego i dobrze zbilansowanego jedzenia zyskujecie też mnóstwo czasu. Codzienne dostawy gotowych posiłków to ogromna wygoda. Dzięki temu macie więcej przestrzeni na prace, treningi i prywatne sprawy. Mam dla was również specjalny kod promocyjny krymina tori um 20.
Korzystając z niego, wspieracie mnie jako twórcę i zyskujecie 20% zniżki na zamówienie od body cheesef polecam. Jej skóra jest poparzona od słońca, nogi bezwładnie zwisają nad wodą wokół tylko bezkres błękitu patrzy w górę i macha ręką do załogi statku, która właśnie ją dostrzegła. To nie był zwykły rozbitek kilka dni wcześniej ta dziewczynka wyruszyła z rodziną w rejs, który miał być przygodą jej życia, ale zamiast niezapomnianych wspomnień.
Z tej wyprawy tylko ona wróciła żywa, co tak naprawdę wydarzyło się na pokładzie? Dlaczego ocalała właśnie ona? To możliwe, że ona stała się kluczem do jednej z najbardziej tajemniczych kryminalnych historii morskich, o jakich słyszałem. Zostań, bo to dopiero początek. Zaraz zdradzę ci więcej szczegółów.
Krymina tori, um, otwieramy akta tajemnic? Artur dupę, ronald był człowiekiem morza po raz pierwszy jego stopy stanęły na statku w 1942 roku. Dwudziesto jedno letni wówczas mężczyzna. Wstąpił do marynarki wojennej 2 lata wcześniej, po skończeniu szkoły średniej zaczął uczęszczać do college'u, ale w połowie drugiej wojny światowej tymczasowo porzucił edukację, aby zasilić szeregi amerykańskiej armii.
Powierzono mu tam funkcję sanitariusza. Swoją pierwszą morską podróż odbył do Birmy. Wtedy jeszcze brytyjskiej kolonii, a następnie do Chin. Od samego początku ocean go fascynował. Jego wody wydawało się nieskończone i przejrzyste. Uwielbiał ten słony zapach. Na statku zawsze towarzyszyło mu poczucie wolności, choć paradoksalnie często znajdował się w niebezpieczeństwie na własne oczy przekonał się o okropieństwach wojny stykał się z ciężko rannymi żołnierzami i cywilami, którym udzielał pomocy w 1944 roku, gdy wrócił ostatecznie do kraju, został oddelegowany do Waszyngtonu.
Pentagon powierzył mu kilka istotnych zadań. Niespodziewanie poznał kobietę, w której się zakochał. Jean była sekretarką w siedzibie FBI. Krótko później pobrali się. Zamieszkali w miasteczku Green bay w stanie whis Council, skąd mężczyzna pochodził. Postanowił wrócić na studia. Chciał zostać specjalistą od wad wzroku. Wkrótce na świat przyszedł ich syn. Brian, w kolejnych latach córki Terry joe i irenę ojciec często opowiadał im historię, które przydarzyły mu się na statku. Wzbudził w nich fascynację tą tematyką oraz kulturą azjatycką. Uwielbiał tamtejszą sztukę.
W ich domu można było odnaleźć liczne obrazy i pamiątki, które te pasje odzwierciedlały. Cała rodzina uwielbiała sport. Każdy trenował jakąś dyscyplinę, na przykład golfa, wszyscy byli ze sobą zżyć, jednak z biegiem lat Artur zaczął poświęcać coraz więcej czasu pracy. Otworzył własną praktykę zawodową. Zasłynął w okolicy jako sprzedawca soczewek kontaktowych w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Te produkty nie były jeszcze tak popularne. Mężczyzna miał jedno wielkie marzenie. Chciał wybrać się ze swoimi najbliższymi. W roczny rejs pragnął wrócić tam, gdzie był kilka lat wcześniej żona i dzieci popierały ten pomysł. Wszyscy jednak doszli do wniosku. Że zanim zamieszkają na statku
przez okrągłe 12 miesięcy, najpierw powinni zasmakować tego rodzaju życia, wybrać się gdzieś niedaleko, na przykład na bahamy na tydzień. Realizacja tego marzenia rozpoczęła się w 1960 roku. Mężczyzna stwierdził, że teraz albo nigdy obawiał się, że odkładając dalej ten Plan, nigdy tego nie zrealizuję. Wyczarterował statek typu ketch o nazwie. Został on wybudowany w 1928 roku whisky consin należał do niejakiego harolda pega.
Był to 2 masztowy żaglowiec z masztem głównym o wysokości 18 m na dziobie i krótszym 14,5 metrowym na rufie. Połączenie prostej liniowej konstrukcji niskiego profilu i białego koloru sprawiało, że był elegancki i smukły, w pełni ożaglowany zazwyczaj miał 3 żagle bezan żagiel główny i fok przed żaglem głównym. Ponadto około 60 stóp długości całkowitej, czyli około 13,5 m na linii wodnej i 4,5 m szerokości w najszerszym punkcie.
Wnętrze było niewielkie, ale maksymalnie urządzone i wykorzystane główna kabina, do której schodziło się bezpośrednio skok pitu, przypominała mikroskopijny salon połączony z jadalnią. Z lewej strony znajdowało się łazienka, a z prawej aneks kuchenny tuż obok rozmieszczone były pozostałe pomieszczenia, które miały spełnić funkcję sypialną dla 5 lub 6 pasażerów. Artur uważał, że to idealny statek na tygodniowy, rodzinny rejs.
W podróż mieli wyruszyć z miejscowości fort lauderdale na Florydzie. Początek zaplanowano na środę, 8 listopada 61 roku. Około południa rodzina znalazła się na pokładzie niebieskiej piękności. Towarzyszyło im dwoje obcych ludzi. Julian Harvey został wynajęty przez Artura jako kapitan czterdziestoczterolatek podawał się za doświadczonego marynarza i żeglarza. Niewiele było o nim wiadomo.
Od niedawna mieszkał na Florydzie. Niegdyś służył w siłach powietrznych przez prawie 20 lat był pilotem bombowców i myśliwców. W trakcie swojej służby został kilkukrotnie odznaczony. Zawsze lubił morze i statki już za czasów służby wojskowej po przejściu na emeryturę całkowicie poświęcił się temu hobby. Był właścicielem przynajmniej jednego jachtu. Plotkowano, że miał naturę kobieciarza w klubach jachtowych zazwyczaj zagadywał, atrakcyjne i młodsze od niego Kobiety. Swój magnetyzm i charyzmę.
Wykorzystywał również w rozmowach z mężczyznami. Sześciokrotnie brał ślub, ślub jego ostatnią żonę była trzydziestoczteroletnia meridian harvy. Ich ślub odbył się zaledwie kilka miesięcy wcześniej. To kolejna osoba, która znalazła się na pokładzie dla początkującej pisarki. Rejs wydawał się idealnym źródłem inspiracji. Ponadto miała przygotowywać posiłki dla pasażerów tamtego dnia na blue bell zjawił się właściciel. Mężczyzna życzył rodzinie Artura i kapitanowi udanej podróży. Wtedy zwrócił uwagę.
Że czternastoletni Brian miał przy sobie broń palną. Jak się okazało, rodzice się na to zgodzili. Chłopak lubił strzelać do rekiny. W tamtym czasie ta rozrywka była uważana za pewnego rodzaju hobby czy nawet sport. Cała rodzina była bardzo podekscytowana podróżą. Po chwili właściciel zszedł naląd, pozostał jednak w pobliżu brzegu.
Chciał obserwować, jak jego statek wyrusza w kolejny rejs. Jak następna rodzina wypływa w przygodę życia, obserwował, jak żaglowiec unosi się na wodach oceanu atlantyckiego. I sunie w kierunku bahama. Pierwszą wyspą w planie podróży było bi mini, oddalone o około 50 mil morskich. Następnie chcieli zahaczyć o część wielkiego abaco, a konkretnie sandy point w niedzielę 12 listopada zawracać w kierunku Florydy. Jednak dzień później wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał.
Około godziny 12:35 załoga tankowca płynącego w kierunku portoryko zauważyła coś podejrzanego. I wówczas powodach kanału należącego do terytorium bahamów ich uwagę zwróciła drewniana, niewielka łódka dryfująca w niedalekiej odległości do niej była przywiązana tratwa ratunkowa. Kapitan tankowca postanowił podpłynąć bliżej. Im bardziej zbliżali się do łódki. Miał przeczucie, że wydarzyło się coś złego. Widział, że sterował nią pewien mężczyzna. Zawołał do niego, tamten przedstawił się jako kapitan Julian Harvey.
Odrzekł, że towarzyszy mu dziecko, które jest martwe, że chyba nazywa się Terry joe duper roll. Od razu ruszyli mu na ratunek. Okazało się, że dziewczynka, którą trzymał na tratwie, faktycznie już nie żyła, było zdecydowanie za późno, aby jej pomóc. Harvey pokrótce opowiedział, co takiego się wydarzyło.
Wyjaśnił, że rodzina wyczarterowała blue bell on był kapitanem. W trakcie tego rejsu, który miał potrwać około tygodnia. Noc wcześniej znaleźli się między wielkim abako a Great z tirap cay. Płynęli spokojnie, nic nie zwiastowało nadchodzącej tragedii. Wiatr, który chwilę wcześniej przyjemnie powiewał, nagle zmienił oblicze, stał się zbyt silny do tego stopnia, że statek został pozbawiony masztu.
To w rezultacie doprowadziło do przedziurawinia kadłuba. Uszkodzenie były tak rozległe, że pękłe przewody gazowe w maszynowni, powodując, że statek stanął w płomieniach powoli tonąc. Pozostali pasażerowie znajdujący się w kokpicie zostali ranni w wyniku gwałtownego zawalenia się masztów i olinowania ocalały kapitan statku powiedział, że udało mu się wspiąć na dziób zwodować, ponton i tratwę.
Potem wyskoczył za burtę, ale wszyscy inni zostali uwięzieni na pokładzie przez splątane olinowanie i ogień w kokpicie lub również wyskoczyliby uchronić się przed pożarem. Blue bell zatonęła na powierzchni unosiła się tylko dziewczynka. Leżała w wodzie, twarzą w dół, utrzymywała się na powierzchni tylko dzięki kamizelce ratunkowej. Harvey sprawdził jej funkcje życiowe. Niestety wtedy już nie wyczuł pulsu. Nie wyobrażał sobie jednak, by zostawić zwłoki w oceanie. Załoga tankowca powiadomiła straż Wybrzeża. Doświadczeni funkcjonariusze i marynarze od razu ruszyli w okolice, którą wskazał Harvey.
Liczyli na to, że uda im się odnaleźć szczątki statku. Nie mieli większych złudzeń, że trafią na żyjących członków rejsu. Chcieli chociaż wyłowić ich zwłoki. Niestety nie udało im się nic odnaleźć. W tym czasie kapitan wrócił do kraju. Jednak funkcjonariusze straży wezwali go na przesłuchanie do Miami stawił się 16 listopada, tym razem musiał przedstawić bardziej szczegółową wersję tego, co spowodowało zatonięcie statku i zniknięcie praktycznie całej rodziny. Potwierdził, że udało się spełnić Plan dotyczący odwiedzenia bimini oraz sandy point z tego drugiego punktu wypłynęli w niedzielę późnym wieczorem. Plan był taki dotrzeć do Great stera up kate przespać się 3 4 godziny.
Następny przystanek Great izack i znowu trochę snuł dalej mieli już popłynąć do fortu, z którego wyruszyli. Harvey uważał, że najpóźniej dotarliby tam w środę rano, gdy opuszczali sandy point, pogoda im sprzyjała, pojawił się wiatr wystarczająco mocny, by mogli płynąć bez uruchomionego silnika, ale nie stanowiący zagrożenie.
Na statku podniesione były grot i fok bezan nie, gdyż kapitan nie dostrzegł takiej potrzeby. Zarówno rodzina, jak i mary znajdowali się w kokpicie. Niespodziewanie wiatr nabrał znacznie większej prędkości. W jednej chwili grot zawalił się, spadł i przebił pokład. Potem doszło do uszkodzenia bezanu złamał się w 2 miejscach, upadł na kadłub.
Doszło do zniszczenia olinowania statku. Julian uruchomił silnik, chwilę później sprawdził, czy nikomu nic poważnego się nie stało. Artur i meri zostali lekko ranni. Drzazgi wbiły im się w nogi. Następnie kapitan postanowił pozbyć się lin. Wokół nich potrzebował do tego przecinaków pamiętał, że powinien ich szukać w dziobówce szybko tam pobiegł, gdy tylko je znalazł, wrócił z powrotem do pozostałych.
Nie było go tylko chwile w czasie jego nieobecności. W kokpicie wybuchł pożar. Przerażenie pozostałych pasażerów wzmogło się dzieci płakały na twarzach dorosłych również był wymalowany strach. Wszyscy odsuwali się od zbliżających płomieni. W końcu stanęli w pobliżu zbiorników z benzyny. Kapitan obawiał się wybuchu.
Zeznał, że do głowy przyszło mu, by przynieść gaśnicę, musiał zejść do ładowni, by je odnaleźć. To pomieszczenie było już solidnie. Podtopione z trudem udało mu się stamtąd wyjść, próbował ugasić ogień. Niestety, gaśnicę nie radziły sobie najlepiej z płomieniami. Na domiar złego uczucie tonącego statku stało się silniejsze. Wiedział, że muszą się wydostać.
Trzeba było przygotować tratwę ratunkową, gdy rozpoczął przygotowania. Pozostali na początku mu się przyglądali. Po chwili dorośli podjęli decyzję, by wyskoczyć za burtę razem z dziećmi. Zdaniem harveya poczuli, że nie mają innego wyboru. Wydawało im się, że w wodzie będą bardziej bezpieczni. Pomimo tego, że chwilę później. Znaleźliby się na pokładzie łódki lub tratwy. Kapitan dodał, że bardzo mu ufali w tej kwestii. Tuż po ocaleniu opowiedział marynarzom, którzy go uratowali, że niektórzy pozostali na pokładzie płonącego i tonącego wraku, a inni wskoczyli do wody.
Teraz jednak obstawiał przy tym, że wszyscy znaleźli się za burtą. On sam działał szybko, nie było czasu, z trudem udało mu się samemu zwodować łódkę i tratwę. Gdy znalazł się w wodzie. Początkowo nie widział nikogo więcej. Dopiero po chwili dostrzegł jedną dziewczynkę, nie oddychała, wciągnął ją na Łódź, przystąpił do resuscytacji, ale dziecko zmarło.
Sn, zrozpaczony kapitan miał nadzieję, że pozostali żyją wypatrywał zarówno swojej żony, jak i rodziny, ale wśród wzburzonych wód nie zauważył nikogo nawoływał. Wykrzykiwał imiona przez kilka godzin bezskutecznie wyglądało na to, że ocean pochłonął nie tylko statek, ale również pięcioro ludzkich. Żyć nie był pewien, jak długo dryfował. Nagle w oddali zauważył jakiś statek. Przez chwilę wydawało mu się, że tankowiec go ominął, ale załoga na szczęście dostrzegła niewielką Łódź i tratwę ruszyła na ratunek.
Strażnicy uważnie wysłuchali jego wersji wydarzeń. Od razu nasunęło im się kilka pytań i wątpliwości. Po pierwsze, zdziwiło ich to, że bezan spadł na pokład i dokonał olbrzymich zniszczeń. Zawodowe doświadczenie podpowiadało im, że maszty z reguły upadają poza burtę. Dziwna była również dla nich kwestia pożaru.
Uważali, że płonący statek powinien zostać dostrzeżony przez pracownika latarni morskiej, oddalonej niedaleko od miejsca wskazanego przez świadka. Sprawdzono ten wątek. Okazało się, że obserwator niczego takiego nie widział, a jeśli pożar miał miejsce no to powinien to zauważyć. Ponadto, zdaniem strażników pozostali pasażerowie zachowywali się irracjonalnie, gdy pojawiły się płomienie, tamci stali w zupełnie innym miejscu niż Harvey. Mniej bezpiecznym.
Artur miał doświadczenie marynarskie. Co prawda minęło trochę czasu, zanim ostatni raz służył w marynarce, ale mimo to pewnych rzeczy. Nie zapomina. Według funkcjonariuszy było to co najmniej podejrzane. Zastanawiało ich również to, że kapitan nie popłynął na pobliską wyspę, która znajdowała się kilka mil dalej. Był doświadczonym marynarzem, a jednak na to się nie zdecydował. To była bezpieczniejsza opcja znalezienia pomocy niż dryfowanie pośrodku oceanu przez kilka godzin. Jednak może to kwestia ciężkiej traumy. Funkcjonariusze brali to pod uwagę w ekstremalnie niebezpiecznych i zagrażających życiu sytuacjach. Zdarza się, że ludzie zachowują się nielogicznie. Tak mogło być w tym przypadku.
Historia opowiedziana przez harveya brzmiała przerażająco, jakby była wyjęta z jakiegoś filmu katastroficznego. Mężczyźni zadali mu kilka dodatkowych pytań między innymi Dlaczego nie podniósł żagla na łódce. Odpowiedział, że był zbyt wyczerpany, by to zrobić. Poza tym wiał zbyt silny wiatr. Dodał jeszcze, że w jego głowie pojawiła się wówczas istotna obawa, że gdyby tak zrobił, to inni napotkani marynarze mogliby pomyśleć, że on nie potrzebuje pomocy. Ta argumentacja nie do końca przekonała śledczych, ale z drugiej strony nie mieli powodów, by mu nie wierzyć. Tylko on jeden widział na własne oczy. Co takiego się stało?
Nie było żadnej innej osoby, która mogłaby potwierdzić jego wersję. Nie było również nikogo, kto mógłby temu zaprzeczyć. 16 listopada 1961 roku grecki frachtowiec cap. Ten fio przepływał przez kanał providence. Jego punktem docelowym było Houston w Teksasie. Jeden z członków załogi niespodziewanie zauważył coś w wodzie.
Początkowo nie wzbudziło to wzmożonej czujności, ale sytuacja uległa zmianie. Im bliżej statek znajdował się od obiektu. Po chwili marynarz uznał, że widzi białą tratwę i ktoś na niej siedział jakiś rozbite. Gdy znaleźli się dostatecznie blisko, by przyjrzeć się tej osobie, mężczyzna nie mógł uwierzyć własnym oczom.
Na kawałku materiału siedziała dziewczynka, dziecko machało i patrzyło w górę. Ten widok wywołał zdumienie wśród całej ekipy na pokładzie ktoś sięgnął po aparat i zrobił zdjęcie. Uwiecznił wtedy widok kilkulatki o jasnych włosach, siedzącej na tratwie i mrużącej oczy przed słońcem. Kapitan podjął szybką decyzję o wyłączeniu silnika. Zaczął obmyślać Plan jak przemieścić dziewczynkę na pokład ich statku wydał rozkaz, by pozostali stworzyli prowizoryczną tratwę z beczek po oleju. Jej nogi bezwiednie zwisały w kierunku wody. Wokół niej pojawiły się rekiny.
Mężczyźni obawiali się, że zwierzęta ją zaatakują. Przez chwilę wydawało im się, że mała chce wskoczyć do oceanu, ale zabronili jej tego. Jeden z nich zszedł na prowizoryczną tratwę i podpłynął do dziecka. Chwycił je w ramiona. Chwilę później dziewczynka znalazła się w końcu w bezpiecznym miejscu.
Już na pierwszy rzut oka można było rzec, że jest kompletnie wyczerpana. Że doświadczyła czegoś złego, że cudem uszła z życiem ledwo co wy szeptała swoje imię i nazwisko przedstawiła się jako Terry jo duperol. Wkrótce trafiła do szpitala. Lekarze ocenili jej stan jako ciężki. Jedna nastolatka była odwodniona. Na ciele widniały liczne poparzenie słoneczne. Musiało minąć kilka dni, by dopuszczono do niej śledczych. 17 listopada odbył się ciąg dalszy przesłuchanie harveya. Został wtedy poinformowany, że oprócz niego przeżyła jeszcze jedna osoba i że jest nią jedenastoletnia. Terry joe.
To oznaczało, że dziewczynką, której zwłoki odnaleziono przy kapitanie, była siedmioletnia Arena. Mężczyzna pomylił się w ustaleniu tożsamości, co ostatecznie potwierdziła sekcja zwłok. Słysząc te wieści, wykrzyknął o mój boże, czyż to nie wspaniałe przeżycie? Drugiej osoby? Uznaliśmy za cud. Kapitan nie krył zaskoczenia, tak jak wcześniej zeznał. Wydawało mu się, że pozostali uczestnicy rejsu utonęli. Poprosił o przełożenie dalszego przesłuchania na kolejny dzień. Zgodzili się jednak on już tam nie wrócił. Po opuszczeniu straży Wybrzeża w Miami kapitan wsiadł w samochód i pojechał do miejscowego motelu. Przedstawił się tam jako john monroe wynajął pokój, gdy przekroczył jego próg.
Nikt więcej już go nie widział. Następnego dnia pokojówka poszła tam posprzątać, najpierw standardowo zapukała do drzwi, ale nikt jej nie otwierał. Uznało, że gość musiał chwilę wcześniej wyjść. Kiedy weszła do środka, wyczuła dziwną, niezbyt przyjemną woń, zmieniając pościel. Zauważyła niewielkie ślady krwi, gdy w końcu doprowadziła Pokój do porządku, chciała wejść do łazienki, ale nie mogła otworzyć drzwi. Nie były zamknięte od wewnątrz.
Miała wrażenie, że coś ciężkiego je blokuje. Próbowała je sforsować, nie miała jednak wystarczająco siły. Poza tym ten brzydki zapach stał się bardziej wyrazisty, skojarzył jej się z zapachem śmierci. Kobieta wybiegła stamtąd i poinformowała o wszystkim kierownika. On również nie mógł otworzyć drzwi, powiadomił więc policję. Na miejsce przybył jeden funkcjonariusz, z trudem udało mu się otworzyć drzwi na tyle, by wcisnąć w niewielką przestrzeń swoją głowę.
Dzięki temu mógł zobaczyć, co takiego skrywało się w łazience na kafelkowej podłodze twarzą do góry leżał mężczyzna. Jego ciało było zakrwawione, widniały na nim liczne ślady po nacięciach, głównie na udach, kostkach i szyi. Nad wyraz głębocie jak na typowe odebranie sobie życia. Do tego stopnia, że mężczyzna rozciął sobie nawet mięśnie aż do kości. Wkrótce potwierdzono jego tożsamość. Był nim kapitan Harvey.
Autopsja wykazała, że odebrał sobie życie. Nie było świadków, użył do tego żyletki. Stało się to na kilka godzin przed odkryciem zwłok. Najpierw wbił ostrze w udo. Siedział wówczas na łóżku kilka kropel krwi, wylądowało na pościeli. Policjanci odnaleźli 10 dolarowy banknot przyczepiony do poduszki. Uznali, że mężczyzna musiał to zrobić na krótko przed śmiercią. Chciał pozostawić napiwek dla osoby, która znajdzie jego zwłoki.
Ślady krwi zabezpieczone na podłodze sugerowały, że wielokrotnie się przemieszczał. Musiał podejść do biurka, skąd zabrał zdjęcie jednego ze swoich synów i żony. Później umieścił je na spłuczce klozetowej. Zrobił to, bo prawdopodobnie chciał patrzeć na ich twarze w swoich ostatnich chwilach usiadł na podłodze, oparł się plecami od drzwi i to był jego ostatni akt, zanim tego dokonał, napił się łyski i napisał list zaadresował go do długoletniego przyjaciela, mieszkającego w Miami.
Poprosił, by ten zaopiekował się jednym z jego synów. Wyznał, że już ma dosyć, że albo nienawidzi życia, albo nie wie Jak żyć. Sam już nie potrafił stwierdzić. Kolejna prośba dotyczyła pogrzebu. Kapitan chciałby pośmiertnie go skremowano, a prochy wrzucono do oceanu. W liście nie było ani słowa o nieszczęśliwym wypadku na oceanie, w którym niedawno uczestniczył. Jednak śledczy mieli wrażenie, że to wszystko było ze sobą powiązane.
Przyjaciel kapitana, ten sam, do którego zaadresował list, został przesłuchany, powiedział, że kiedy spotkał harveya po powrocie, ten wydawał się strasznie przybity. Nie mógł pogodzić się ze stratą żony przed jej poślubieniem nie czuł się szczęśliwy. To małżeństwo podobno zmieniło całe jego życie. Ponadto męczyły go ogromne wyrzuty sumienia. Był kapitanem, a w trakcie rejsu życie straciło praktycznie cała rodzina.
Rodzina, która mu zaufała. Przyjaciel dodał, że czterdziestoczterolatek musiał podjąć decyzję o odebraniu sobie życia, zanim dowiedział się, że jedność dzieci przeżyło, lecz ta informacja już nic nie zmieniła. On już się pogodził z tą myślą i nie chciał dłużej żyć. Śledczy mieli wrażenie, że ten przyjaciel wie coś jeszcze. Początkowo wypierał się wszystkiego, ale w końcu pękł. Złamał przysięgę, którą złożył swojemu przyjacielowi. Przysięgę na życie własnego syna. Kapitan kilkukrotnie opowiedział mu, co takiego wydarzyło się na statku.
Jednak zdaniem świadka w tym, co mówił, pojawiło się nieścisłości. W końcu odważył się zapytać, co on naprawdę się stało? Usłyszał wtedy historię, która nieco różniła się od oficjalnej wersji wydarzeń, kiedy bezan spadł na pokład. Jego żona i Artur wylądowali w wodzie. Ktoś został ranny? Zrobił się ogromny Chaos, zamiast ratować innych, spanikował, przygotował dla siebie łódkę i tratwę, wyskoczył za burtę, nie rozglądał się za innymi.
Był w głębokim szoku. Chwilę później trafił na ciało rene. Wszystko wskazywało na to, że mężczyzna okłamał funkcjonariuszy straży Wybrzeża, bo zwyczajnie się wstydził. Wstydził się tego, że zachował się jak tchórz. Nie próbował ratować ani swojej żony, ani ich obcych ludzi. Za bezpieczeństwo, których odpowiadał, dlatego w efekcie targnął się na własne życie.
Tego listopada Terry joe czuła się już na tyle dobrze, by można było ją przesłuchać. Stróże prawa mieli nadzieję, że dostarczy istotnych informacji. 8 dni wcześniej na pokładzie około dwudziestej pierwszej, postanowiła położyć się spać. Była zmęczona jej siostra rene nie poszła razem z nią, została z rodzicami i bratem. Kilka godzin później Terry joe obudziła się. Usłyszała przerażający krzyk.
Ktoś nawoływał tato pomocy po chwili jedenastolatka zrozumiała, że to jej brat, u góry rozległy się inne hałasy. Ktoś biegał i głośno tupał stopami w podłogę. Po chwili zapadła Cisza. Na początku była zbyt przerażona, by ruszać się z kajuty. Minęło około 5 10 minut. Po tym czasie wyszła. Poszło do głównej kabiny. Matka i brat leżeli skuleni na podłodze. Wyglądali na martwych.
Obok nich wytworzyła się kałuża krwi. I dalej poszło do kokpitu rozglądało się uważnie po statku wypatrywała ojca lub siostrę, ale zamiast nich ujrzała kapitana, był zdenerwowany. Jeszcze bardziej rozzłościł go jej widok, agresywnie ją chwycił, sprowadził po schodkach i kazał wrócić do kabiny. Przestraszona posłuchała, nie wiedziała co innego miałaby zrobić.
Jakiś czas później on zajrzał do niej, miał coś przy sobie duży przedmiot zawieszony na ciele, jednocześnie trzymał go w rękach. Śledczy szybko po tym opisie wywnioskowali, że chodziło o karabin. Kapitan patrzył jej w oczy, jednak nie pociągną za spust i w końcu wyszedł. Dziewczynka. Przez chwilę trwała w bezruchu, ale nagle poczuła, że do kabiny napływa woda. Wyszła więc na górę.
Kapitan właśnie skończył zwodowanie łódki i tratwy. Zapytała go, czy statektonie? On potwierdził, kazał jej trzymać jakąś linę, ale lina wypadła dziewczynce z dłoni. Kapitan zostawił ją z daną wyłącznie na siebie i już nie wrócił. Dzięki morskim opowieściom jej ojca dziewczynka nauczyła się kilku rzeczy.
Wiedziała, że znajdzie jeszcze jedną tratwę ratowniczą. Była przywiązana 4 węzłami mocującymi. Na szczęście poradziła sobie z nimi. W dodatku udało się to dosłownie w ostatniej chwili. Praktycznie w tej samej sekundzie pokład zniknął spod jej stóp. Musiała przepchnąć ponton ratunkowy, częściowo pełzając, częściowo płynąc przez żagiel i przez linę bezpieczeństwa relingu na prawej burcie, aby dostać się na otwarte wody, wspięła się na maleńki podłużny korek. Jedyną rzecz, która mogła ją uratować przed głębinami, właśnie wtedy lenout tratwy zaczepiła się o tonący statek przez jedną zapierającą dech w piersiach. Chwilę jedenastolatka została wciągnięta pod wodę. Na szczęście udało jej się
wynurzyć z powrotem na powierzchnię. W trakcie przesłuchania kilkukrotnie podkreśliła, że kapitan był wściekły tej nocy na pokładzie. Widziała tylko jego, nie słyszała żadnych innych głosów, za wyjątkiem okrzyku brata zadano jej pytanie, czy w trakcie wycieczki doszło do jakiejś kłótni? Ona zaprzeczyła. Dodała też, że nigdy szczególnie nie rozmawiała z kapitanem, jedynie mówiła mu dzień dobry i dobranoc. Kiedy tylko policja i straż wybrzeżna dowiedziały się o tym, w jaki sposób żywot zakończył kapitan pojawiło się teoria, że nie powiedział całej prawdy.
Że tragiczny wypadek mógł w rzeczywistości być brutalną zbrodnią, ale były to jedynie domysły śledcze. Zeznania dziewczynki zmieniły wszystko. Niestety nie istniało już możliwość, by skonfrontować podejrzanego z tymi rewelacjami. Harvey okazał się najprawdopodobniej mordercą, ale nie można było go już przesłuchać. Czy postawić przed sądem?
Auto opcja siedmioletniej rene wykazało, że zmarła w wyniku utopienia nie została postrzelona. Zdaniem śledczych było to celowe zagranie ze strony kapitana. Specjalnie zabrał ze sobą jej zwłoki. Chciał w ten sposób uprawdopodobnić wersję o strasznym wypadku. Stróże prawa dotarli jednak do ciekawych wątków. W jego życiorysie okazało się, że zmagał się z problemami finansowymi.
Miał problem z utrzymaniem stałej pracy, narobił sobie długów na krótko przed listopadem 61 roku wykupił ubezpieczenie na wypadek śmierci swojej małżonki. W takim wypadku mógł liczyć na wypłatę nawet 20000 $, czyli na dzisiejsze 218000. To właśnie w trakcie tego rejsu chciał zabić żonę, by później zgarnąć pieniądze.
Planował upozorować wypadek, gdyby wybrał się z nią na samotny rejs. To od razu wzbudziłoby to podejrzenie. Stróże prawa odkryli zaskakujący fakt z jego życia w czterdziestym dziewiątym roku został wdowcem w wypadku samochodowym zginęła jego druga żona oraz teściowa. On również był wtedy w pojeździe, który wylądował w bagnie.
Udało mu się wydostać ze środka. Nie pomógł jednak poszkodowanym kobietom. Dzięki śmierci żony nieco się wzbogacił, zyskując pieniądze z ubezpieczenia. Wówczas nie wzbudziło to żadnych podejrzeń w jego życiu kilkukrotnie dochodziło do podejrzanych wypadków. Wypadków, które wiązały się z korzyściami finansowymi, na przykład w pięćdziesiątym ósmym roku jego motorówka zatonęła u wybrzeży kuby. Atak nastąpił w nocy z dwunastego na 13 listopada. Chciał zrobić to wtedy, gdy inni spali, lecz ktoś przyłapał go na gorącym uczynku.
Być może Artur lub ktoś inny? W każdym razie zamordował nie tylko własną żonę, ale i 3 kolejne osoby. Rene z kolei mógł wyrzucić do wody. Ona za bardzo nie umiała pływać. Mógł się o tym dowiedzieć już wcześniej, na przykład w trakcie rozmowy z jej rodzicami. Poza tym w trakcie rejsu zdarzało się, że matka, ojciec i rodzeństwo wskakiwali do oceanu chcieli trochę popływać.
Tylko siedmiolatka zostawała wtedy na pokładzie. To z pewnością zwróciło uwagę kapitana. Pozostało jedynie pytanie bez odpowiedzi, Dlaczego nie zabił Terry joe nie był w stanie odebrać życie kolejnej osobie. Myślał, że ocean zrobi to za niego. A może liczą na to, że jedenastolatka przeżyje i opowie prawdę? Dziewczynka trafiła pod opiekę siostry ojca. W dzieciństwie i młodości nie skorzystała z pomocy psychiatry czy terapeuty, choć pojawiły się u niej symptomy ciężkiego stresu pourazowego.
Jednak w latach sześćdziesiątych ten termin nie był jeszcze powszechnie znany. Do dziś mieszka w wisconsin. W dorosłym życiu zmieniła imię na ter. Trzykrotnie wyszła za mąż. Doczekała się dzieci i wnuków. Przez lata pracowała w departamencie zasobów naturalnych. Blisko wody. To, co ją spotkało nie spowodowało u niej nienawiści do oceanu morza i statków, bo to nie one odebrały jej najbliższych. Winą obarcza kapitana.
Jest przekonana, że to on z zimną krwią dokonał zbrodni. Zabił nie tylko jej rodzinę, ale również własną żonę. Przez lata kobieta nie wypowiadała się publicznie dopiero w 2010 roku. Wspólnie z richardem loganem wydała książkę pod tytułem elon all and on the ocean, która nie doczekała się póki co polskiego tłumaczenia z rodziny duperol tylko renes poczęła w trumnie zwłoki Artura, jego żony i briana nigdy nie zostały odnalezione.
Tak samo w przypadku żony kapitana. Pozostałości wraku również nie namierzono. Źródła wykorzystane do stworzenia odcinka reportaż autorstwa terdu p roll, fast bender i Richarda logana pod tytułem alone or fand on the ocean opublikowany w 2011 roku w Nowym Jorku materiał wideo pod tytułem exchanry lives, the joe duper road opublikowany na platformie YouTube 25 stycznia 2019 roku, artykuł, gaba paul latte pod tytułem the horiffect survival tail of the Eleven earl old girl who was orfent at c opublikowany na 18 lipca 2023 roku artykuł, berrego libo ojca pod tytułem bukiem alone orfend on your opublikowany na portalu cbs news 17 czerwca 2010 roku.