- alle zwei WochenErscheinungsrhythmus
- 54 mintypische Länge
- 22. Okt.letzte Folge
"نوشِ جان" دقایقی از زندگی من است. دوهفته ای یکبار برای گریز از روزمرگی، شاید گریز هم نه! در ستایش روزمرگی. خودم هم نمی دانم!
این پادکست ادای دینی است، به کودکی‌ام، به خانواده‌ام، به همسر و پسرم، به سرزمینی که از آن دورم و سرزمینی که امروز میزبان من است.
ادای دینی است به هم نسلانم که مظلوم ترین و متفاوت ترین نسل هستند.
می خواهم همینجا پشت میز آشپزخانه‌ام بنشینم، با شما درد دل بگویم، با هم موسیقی گوش کنیم، غذایی درست کنیم و قصه ای بخوانیم.
با من همراه باشید.
instagram.com/nooshejanpod?igsh=MTdrNGNpemFxeX…
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
Folgen
داستان‌های گمشده
گاهی یک اتفاقاتی در زندگی یک ملت، یک نسل می‌افتد. یک دوره و تحولی که طبیعتاً در تاریخ به جا خواهد ماند و صفحاتی از کتاب تاریخ را به خود اختصاص خواهد داد، وارد کتاب‌های درسی خواهد شد؛ جنگ، انقلاب ،کودتا یا ... اینجاست که آدمهای عادی با هزارا
آقای صاد و پسرش
بعضی از آدمها فارغ از نوع وابستگی چنان تاثیر عمیقی بر زندگی ما می گذارند که حتی با گذشت سالها این اثر کمرنگ نمی شود. سراسر خاطرات ما با پرتره هایی رقم خورده که به نوعی در شکل گیری آنچه که هستیم ایفای نقش کرده اند. در این اپیزود به داستان وا
بوتاکس
این روزها آدمها در جستجوی چیزهای زیادی هستند از جمله زیبایی. مرد و زن هم ندارد. به هر وسیله توسل می کنند که به جنگ پیری بروند و اشکالات را تصحیح کند. قصد خرده گرفتن ندارم. صورت و بدن هر کس متعلق به خودش است و صاحب اختیار. تجربه شخصی خودم ر
بوی حلوا
گاهی یک رایحه، یک منظره و یک صدا، ما را به مفهومی فرهنگی و معنایی متصل می‌کند. شاید متصل کردن واژهٔ ضعیفی برای توصیف این حالت باشد، ما را غرق لخظه‌ای در گذشته می‌کند. لحظه‌ای که معمولاً در پیوند با تاریخ زندگی شخصی، حیات سرزمینی و زندگی اجت
این خون آشام‌ها
گاهی در روزمرگی هامون باید با چیزهای عجیبی سر و کله بزنیم، از نجات قورباغه تا هم نشینی با کنه های خون آشام. با من در اپیزود نهم همراه باشید تا بعد از شنیدن این خاطره، یک غذای اصیل گنابادی درست کنیم و در بزرگداشت استاد پشنگ کامکار به قطعاتی
میگرن
در اپیزود هشتم از فصل دوم نوش جان، به روزمرگی های یک میگرنی پرداخته ام و اینکه چه سخت بر او می گذرد. موسیقی این اپیزود به آثار زنده یاد استاد مجتبی میرزاده اختصاص داده شده است. در بخش پایانی نیز جستاری کوتاه از دیوید سداریس خوانده ام. برای
پوست مار
تاب آوردن و ماندن، بزرگترین میراث ایرانی است. عبور از هزاران بحران و جنگ، حمله و قحطی و غارت و اشغال و کشتار و بازهم ماندن و ساختن و زندگی گردن و آفریدن لطیف‌ترین معانی در ادبیات، زیباترین نقش‌ها در معماری و فرش و ظریف‌ترین نغمه‌ها در موسیق
کتاب لارستان
در بزرگداشت کتاب‌فروشی لارستان و بانیان و حافظانش این شماره پادکست را به یکی از دوست‌داشتنی‌ترین و عزیزترین مکان‌های تهران اختصاص داده‌ام. لارستان تاثیر زیادی بر زندگی من و بسیاری دیگر از دوستانم داشته. در سالهای سخت و در شرایطی که از درد
تراژدی ویدیو
نسل ما، در سالهای پس از انقلاب، زیر سایه جنگ، کمبود، فقر و محدودیت ها، برای اتصال با جهان و پر کردن اوقات فراغتش پناه به ویدیو بردند. گرچه که ویدیو هم در ابتدای حضور تبدیل به کالای ممنوعه شد، ولی حتی این ممنوعیت هم نتوانست جلوی ورود این دست
پارک خاطره ها
در ادامه گشت و گذار و سفر شخصی‌ام در گوشه و کنار تهران همراه من باشید در گذری از پارک ملت یا پارک شاهنشاهی. هنوز بسیاری از قدیمی‌ها این پارک را به همان نام قدیمش می‌شناسند. برای نسل من، آنها که در تهران سالهای شصت زندگی کرده‌اند، این پارک
تهرانی که دوستش داشتم
تهران برای من مجموعه‌ای از تضادهاست، ترکیبی از دوست داشتن و نداشتن‌ها، مهربانی ها و بدی‌ها، روشنی و تاریکی‌ها ، پاکی و آلودگی‌ها . شهری که عین دوست داشتنش می‌توانم از آن متنفر باشم . عین اینکه می‌خواهم درونش باشم , می‌توانم ازآن فرار کنم و
چمدان غربت
چمدان غربت مهاجرت که می کنیم، فرسنگ‌ها از زادگاه خودمان دور می شویم. زندگی ما جایی دیگر بنا می شود در حالیکه ریشه هایمان جای دیگری در خاک تنیده شده است. هر بار سفر به زادگاه داستانی دارد. چمدان که می بندیم، سوار هواپیما که می شویم، پای در خ
ترس
من با فصلی جدید بازگشتم و البته با یک‌دنیا دلتنگی برای تک‌تک شما. در این مدت بر من و ما ماجراها گذشت، ولی ما هستیم. همانطور که همیشه بوده‌ایم. در این شماره بازهم روایت خودم را می‌گویم، کمی با هم آشپزی می‌کنیم و موسیقی خوب استاد حسن شماعی‌زا
ایران و جنگ(شماره ویژه)
مثل همهٔ ایرانی‌ها در این مدت مثل جن‌زده‌ها پیگیر اخبار بودیم و تلاش می‌کردیم تا کاری برای وطن و هموطن انجام بدهیم. روزهای سختی گذشتند، بسیاری از کسانی که لباس دوستی به بر داشتند، ما را ترک کردند. لحظهٔ خطیری در زندگی همهٔ ما ایرانی‌ها اتفا
مدرسه: جایی برای ترس
خاطرات تحصیلی نسل ما، قرین شادی‌های کوچک، و غم‌های بزرگ و ترس‌های نامتنهاهی است. رنگ‌های آن روزگار سیاه و خاکستری بود و عجیب است که وقتی از هم سن و سال‌هایم می‌پرسم آنها هم رنگ خاطراتشان را چنین توصیف می‌کنند. این قسمت سری به آن روزها زده
جادوی تکنولوژی
ما نسلی هستیم در میانه، نه کاملاً با تکنولوژی خو گرفته‌ایم و نه قادریم که گریبانمان را از دستش رها کنیم. بی‌وقفه تلاش می‌کنیم که از پیچیدگی‌های زندگی جدید سر دربیاوریم و همان‌قدر هم حسرت روزهای کم دغدغهٔ گذشته را داریم. به راحتی زندگی جدید
چاقی
اینکه آدمی سر و شکل به قاعده‌ای داشته باشد خوب است. حرفی نیست، اما به نظر من آنچه که همهٔ ما را در این روزها به صرافت لاغری انداخته بیشتر ازهر چیز «بازار» است. بازار مصرف با القای حس زشتی و ناکافی بودن به ما، کالاهایش را می‌فروشد. نمی‌گویم
درد و شکوه
درد و شکوه در بزرگداشت آدم‌هایی است که در نفس خود شکوه و بزرگی داشتند و این بزرگی‌اشان نمودی بیرونی نداشت. کار بزرگ می‌کردند. چندسالی که غم همه جا را گرفته بود، جنگ، محاصره، بمباران و کشته شدن زن و مرد و پیر و جوان اتفاق روزمره و عادی بود،
در قداست اشیاء
وقتی شروع به نوشتن یا فکر کردن در مورد چیزی می کنیم، درگیر موضوع میشیم و رو در روی اون قرار می گیریم و این باعث میشه که اطلاعاتی در ذهن ما مجدد ساخته بشه. مثل کتابی که مدت زیادی ست نخوندیمش و بعد از مدت طولانی دوباره به دست می گیریم . این ا
عروسی به سبک ایرانی
روزهای غم‌بار را نه می‌شود پشت سر گذاشت و نه فراموشمان می‌شوند، اما زندگی ادامه دارد. اردی‌بهشت که می‌شود یاد خاطرهٔ عروسی‌ام می‌افتم. عروسی‌ای که علی‌القاعده نباید سر می‌گرفت، اما گرفت و با همهٔ سختی‌ها و شیرینی‌ها نوزده‌سال از آن گذشت. ای
جمع اضداد
این شماره از بس که اندوهگین بودم خواسته ناخواسته به افکاری افتادم که چیزهایی شبه فلسفی هستند، ولی این حرف‌ها در سرم می‌چرخید و طبق معمول مرا برد به سالهای دور. این تضاد بین مرگ و زندگی و این نزدیک بودن مرگ و در عین حال حرمت و تقدس و اهمیت
پشنگ
موقع نوشتن این شماره سوگوار عزیزی بودم که شرحش را برای شما گفته‌ام. ممکن است قضاوت بشوم که در این دوره و زمانه که از کران تا کران لشکر ظلم صف بسته و کودکی و معصومیت و انسانیت لگدمال می‌شود، سوگواری بر موجودی دیگر، پرت بودن از زندگی واقعی نی
پسرک
تولد و زایش و شوق به ادامه زندگی از نظر من در زمرهٔ اسرار عالم است. هر آدمی از این پدیده تجربهٔ خاص خودش را دارد. این شماره نوش جان به مناسبت تقارنش با سالگرد تولد فرزندم به همین موضوع اختصاص پیدا کرده است. ثبت خاطرات و تجربیات شخصی آدمهای
خانه
خانه مفهومی است عمیق و ریشه‌دار در دل و جان آدم. چیزی بسیار بیشتر از گل و خاک و خشت. در همین خانه است که مهر و دوستی و سختی و آسانی و تلخی و شیرینی را تجربه می‌کنیم. در این خانه‌هاست که شکل می‌گیریم، در کنار هم شادی می‌کنیم و غم می‌خوریم. د
سیزده بدر
در این شماره از خاطرات کودکی‌ام از مراسم سیزده بدر می‌گویم. خاطراتی که احتمالاٌ شبیه بسیاری از دیگران است. خاطرات طبقهٔ متوسط که کمتر گفته شده است یا ما نوعی شرمزدگی از آن داریم. داستانی از جناب آقای هوشنگ مرادی کرمانی به نام هستهٔ آلبالو م
شالوم
اندر حکایت اضطراب‌های میانسالی همسر و توهم گروگان گرفته شدن فرزند و البته شمه‌ای در مدح زنانگی و آنچه که از ما گرفته شده. «در این شماره جستاری از حبیبه جعفریان به نام «جهان کروی نامعقول از کتاب نجات از مرگ مصنوعی خوانده‌ام. موسیقی‌ها تماماً
نوروز
دربارهٔ نوروز و اینکه چطور در کودکی من و نسل ما نوروزها به سر می‌شد. کمی هم طبق معمول آشپزی می‌کنیم و البته تقابل با همسر و پس گرفتن آشپزخانه ادامه دارد. داستان را هم از کتاب قصه‌های رسول، مجموعه داستانی از زنده‌یاد رسول پروزی انتخاب کرده‌ا
چهارشنبه سوری
کمی خاطره بازی با چهارشنبه سوری دورهٔ کودکی وآشپزی و موسیقی و داستان این شماره که از کتاب یک غول، یک جن، یک پری نوشتهٔ سید علی میرفتاح خوانده‌ام. موسیقی نام ترانه: آی بته بته ترانه‌سرا: کریم محمودی آهنگساز: پرویز غیاثیان تنظیم‌کننده: زنده ی
مار
در این قسمت کشمکش ادامه دارد و ماجرای همین چند وقت پیش مارگیری را برایتان حکایت کرده‌ام. موسیقی ترانهٔ کبوتر آهنگساز و ترانه‌سرا جهانبخش پازوکی خواننده زنده یاد مازیار تنظیم آندرانیک آساطوریان داستان خوانش بخشی از کتاب شازدهٔ حمام، نوشتهٔ د
دیگ منحوس
در این قسمت، تعریف می‌کنم که چطور آشپزخانه تسلیم همسر شد. داستان این قسمت از کتاب ویرانه هایمن نوشته نویسندهٔ بسیار خوب محمد طلوعی انتخاب شده است. نویسنده و راوی سحر برومند موسیقی «قدم رنجه» ساخته آرش سزاوار، ترانه سرا منصور تهرانی تنظیم زن
